دستم بهار باشد
تصویری از روبروی تو میخواهم
با سبز سبز سبز
تنها دو برگ سبز
منصور اوجی
شعر ، برداشتهایی از زندگی نیست ، بلکه یکسره خود ِ زندگی ست ؛ رویاییست که در عالم بیداری میگذرد
تا در خزان روز
دستم بهار باشد تصویری از روبروی تو میخواهم با سبز سبز سبز تنها دو برگ سبز
تیری رها از چله و بر چشم من
که آهویم آهوی تو ای دشت نا تمام که میکشانیام به درگاه و جرعه نمیبخشیام هنوز ای دشت قتال چون نوشدارو بگیرم از کف اژدر بخت تن بسوزم به گلزار به دیدار بدر خلاص
تا به حال از تو چیزی به خودم نگفته بودم
از آشوب منظم منحنیهای تنت که مثل عکسی از آب رودخانه جریان ساکنی دارد بر تخت از صلح خونینی که در لبهایت رخ میدهد تا به حال از تو چیزی به خودم نگفته بودم
دیروز را به یاد آر
که در تصرف گوشهای چشمان محتملش میچرخید وفا را چون سفرهای میگسترد صبری که عاطفه را زخم میزد و برهنگی را آنجا هنوز
حمید عرفان
چیزی تو را برای من نجات میدهد
و سالمترینِ سالهای من چیزی نمیتواند برای تو بسازد و بفرستد ، اما همین کنار تو وقتی خوابم و وقتی بیدار وقتی مینویسم کلمهای را که جز تو کسی به من نداد کلمهای که جز تو هیچکس نخواست و جز من تو را آنقدر کسی دوست نداشت و جز برای عمرِ من خداوند تو را نداد
وقتی که من بچه بودم
پرواز یک بادبادک میبردت از بامهای سحرخیزی پلک تا نارنجزاران خورشید آه ، آن فاصلههای کوتاه . وقتی که من بچه بودم خوبی زنی بود که بوی سیگار میداد و اشکهای درشتش از پشت آن عینک ذرهبینی با صوت قرآن میآمیخت . وقتی که من بچه بودم آب و زمین و هوا بیشتر بود و جیرجیرک ، شبها در متن موسیقی ماه و خاموشی ژرف آواز میخواند . وقتی که من بچه بودم لذت خطی بود از سنگ تا زوزه آن سگ پیر و رنجور آه ، آن دستهای ستمکار معصوم . وقتی که من بچه بودم میشد ببینی آن قمری ناتوان را که بالش ، زین سوی قیچی با باد میرفت – میشد آری میشد ببینی و با غروری به بیرحمی بیریایی تنها بخندی . وقتی که من بچه بودم در هر هزاران و یک شب یک قصه بس بود تا خواب و بیداری خوابناکت سرشار باشد . وقتی که من بچه بودم زور خدا بیشتر بود . وقتی که من بچه بودم بر پنجرههای لبخند اهلیترین سارهای سرور آشیان داشتند آه ، آن روزها گربههای تفکر چندین فراوان نبودند . وقتی که من بچه بودم مردم نبودند . وقتی که من بچه بودم غم بود اما کم بود
پای کدام شعله خفته است و
پیچیده در کدام گیاه که منتظر نهاده است مرا ؛ میان دست و دلم یک ماه و یک علف خوابست و آنچه میکشد مرا شعرهای مرده است
ﺑﺎ ﯾﮏ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﺩﻭ ﭘﻠﮏ ﺩﻭﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﯾﻪﺍﺕ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﯽ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪﺍﺕ ﻣﯽﮐﻨﺪ
در هر خیابان شهر دیدهام
هر خیابان هر شهر مادیانی پیر تاریخ چشمهای تو را میبرد چشمهای تو و کمی آلوچه ترش یادت میآید ؟
میآيند
از پای دستگاه از کشتزار و از رختشويخانه با شال سرخ بر گيسوان بافتهشان . اینان صدای صدها هزارانند زنانند برگزيدگانند برای ساختن و حکم راندن
شناختنی
در نور ، نور سخی همانگونه که بودی ؛ شناختنی در عطر اقاقیا در پیالهی لاله که در آن به چشم تو مینگرم رختکشان باز میگشتی با شعرهات ، با صدات که جوانه میزند بعد از این
به فروغ فرخزاد
من چون ز پا بیفتم درمان درد من اوست
درد آن بود که از پا درمان من بیفتد یک عمر گریه کردم ای آسمان روا نیست ماهم به انتقام ظلمی که کرده با من من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان
عشق
در قبیلهی من خنکای برف است و شعور ضمنی آب ؛ هفت دروازهی آسمان از آن هفت پیکر ناظم . من اگر کفنی داشتم نگاه لیلی میکردم و میمُردم
من
آرام از فصل عشق بازی ِ اشیا میگفتم و قلب ساعتی که گم شده بود کنار هستیات میزد چه پیر شدهای میان بازوان تکیدهی من چه تنها شدهای ای خواب آبی که در چشم خورشید آرمیدهای آیا فقط من ترانههای فراموش را زمزمه میکنم یا این رسم آموختن مرگ است که تکههای خاطره را از هر سو جمع میکند تا باز به هر سو پرتاب کند
چگونه بیان کنم
زخمی که به گردهی ماه مینشیند اکنون که سپیده میزند میان آب و پنجره در امان تو خواهم بود بی فکر و خیال بر ارتفاعی که مرا بردهای گریزی جز پرواز نخواهم داشت در نگاه کودکانهام هیاهوییست کز دهان مرگ برخاسته
به کلامی که مرا میخوانی
میپذیرم میپذیرم که میان دو سنگ بنشینم و با ساقه باریک زنبقی نفس بکشم
محمود شجاعی
نبودنهایی هست که آدم را زمینگیر میکند ، هیچوقت تمام نمیشود ، بود نمیشود ، پُر نمیشود ، همیشه میماند ، فراموش نمیشود ، کهنه نمیشود .
خوره میشود ، موریانه میشود ، میافتد به جان زندگیات
مریم سمیع زادگان
جاهای بسیاریست که مرا
متمایل به مرگ میدارد این سالها شبیه یک کیسهی پر از استخوان شدهام نشسته بر صندلی میز صبحانه نشسته توی ایستگاه توی کافه پشت میز کار تو را اگرچه به باز آمدن نشانی نیست فراموشی هر تکه از من استخوانی خواهد شد در دهان سگی گرسنه چون مادیانی که در سنگلاخ کوههای کُردستان که تو را اگر چه به باز آمدن
من اختیار نکردم پس از تو یار دگر
به غیر گریه که آن هم به اختیارم نیست
به رهگذار تو چشم انتظار خاکم و بس
شهریار
برای تو فکر میکنم
برای تو حرف میزنم تویی که فرق از میان پیرهنت باز کردهای دکمهها در سرت به جای مو در چهرهات دریچهها تو را در سنگ دیدم لیوانی شکسته در گلو دارم زیباییات غمگینم میکند
|
|
