این هم دلیل ِشعر ِ موافق

پا دادن ِزنی به " شدن " را ،

بگذار پای قحطی ِعاشق

تُنگ ِ دلم ، برای تو کوچک

پک- پک بزرگ شد لب ِ سیگار

سیفون شعر را بکشم ، تا

دلپیچه های آبی ِخودکار

وقتی به واژه در نمی آیی ،

ویراژ روی مغزِ منی ... آخ

هی ، موش ِ بسته به دم ِ جارو

دل بسته ای به خنده ی ِ سوراخ

می خواهم از تو گرم بگیرم

سرمای ذاتی ِ تنی ام را

با دست های تو بتکانم

اندوه ِ پاک – دامنی ام را

تکرار ِ بوسه ، می بردم سرخ

تا یادهای با تو فراموش

می ترسم از نفوذ ِ ریاضی

از حفظ ِ جلد ِ چندم ِآغوش

برگرد ، تا تمام نکردم

شب های رو- سپید ِ سیا را

" خوب "م ، که انتخاب نکردم

" بد " بودنم به شرط ِ بقا را

سگ نیستم که با تو وفادار

خر نیستم به یاد ِ تو قانع

اسبم ، که سرکش است و فراری

رامم نمی کنند موانع

تقویم ، فصل های گذشته

تاریخ ، میوه های نچیده

تقویم ، جمعه ی کسل از نو

با شش هووی رنگ - پریده

تاریخ ِ انقضای تو اینجاست

روی رگم که خون زده بیرون

ترکیب خون و خنده و خلسه

از بسترم " جنون " زده بیرون

من زنده ام هنوز و دوباره

خون ، جاری ِ رگا - رگم از نو

آیینه و دهن – کجی و آآآآآه

تنهایی ِ پدر- سگم از نو

از تو مرا امید ِ شفا نیست

شاید امامزاده ی بعدی

من زنده ام که دوست بدارم

لطفن حرامزاده ی بعدی

طاهره خنیا