بهار جان میداد
گیسوانش مثل گندم
بلند و پر برکت
به نگاه گرسنه نان میداد
دامنش موج میزد و میریخت
پیرمردی نشسته در راهش
هی سر خویش را تکان میداد :
- باغت آباد
چشمهایش
راه میخانه را نشان میداد
و به دست من استکان میداد
عمران صلاحی
شعر ، برداشتهایی از زندگی نیست ، بلکه یکسره خود ِ زندگی ست ؛ رویاییست که در عالم بیداری میگذرد
زیر پایش
بهار جان میداد گیسوانش مثل گندم بلند و پر برکت به نگاه گرسنه نان میداد دامنش موج میزد و میریخت پیرمردی نشسته در راهش هی سر خویش را تکان میداد : - باغت آباد چشمهایش راه میخانه را نشان میداد و به دست من استکان میداد |
|
