از آینه بیرون میآید
شانهها و کمرم را نوازش میکند
دستهایم را میبوسد
دریچههای قلبم را بتادین میزند
باندهایم را عوض میکند
میگوید
قوی باش
و من پیش از آن که
به صورتش نگاه کنم
به خواب میروم
آرام
سارا محمدی اردهالی
شعر ، برداشتهایی از زندگی نیست ، بلکه یکسره خود ِ زندگی ست ؛ رویاییست که در عالم بیداری میگذرد
آخرهای شب
از آینه بیرون میآید شانهها و کمرم را نوازش میکند دستهایم را میبوسد دریچههای قلبم را بتادین میزند باندهایم را عوض میکند میگوید قوی باش و من پیش از آن که به صورتش نگاه کنم به خواب میروم آرام |
|
