درد آن بود که از پا درمان من بیفتد
یک عمر گریه کردم ای آسمان روا نیست
دردانهام ز چشم گریان من بیفتد
ماهم به انتقام ظلمی که کرده با من
ترسم به درد عشق و هجران من بیفتد
من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان
گردون کجا به فکر سامان من بیفتد
شهریار
شعر ، برداشتهایی از زندگی نیست ، بلکه یکسره خود ِ زندگی ست ؛ رویاییست که در عالم بیداری میگذرد
من چون ز پا بیفتم درمان درد من اوست
درد آن بود که از پا درمان من بیفتد
آنکه برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروخت
به همه عالمش از من نتوانند خرید
سعدی
ملاقات تنی پیراهنم را داده جان امشب
سزد کاین پیرهن را تا قیامت واژگون پوشم
طالب آملی
شب و روز مونس من غم آن نگار بادا
سر من بر آستان سر کوی یار بادا دلش ارچه با دل من به وفا یکی نگردد چو رضای او در آنست که دردمند باشم ز ملامت رقیبان نکند گذار بر من سخن کنار پر خون که مراست هم بگویم چو باختیار کردم دل و جان فدای آن رخ به من ، ای صبا ، نسیمی ز بهار دولت او چه کند مرا رقیبش همه سال دور از آن رخ ؟ لب او چو باز پرسد دل عاشقان خود را
شد جهان زنده به بوی گل ، ولی من چون زیم
کز گلم بوی کسی میآید و جان میرود ای که سامان جویی از من ، کی بود ثابت قدم ؟ آنکه در پایش نزد خاری ، کجا داند که چیست ؟
من بیمایه که باشم که خریدار تو باشم
حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم تو مگر سایهی لطفی به سر وقت من آری خویشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندم هرگز اندیشه نکردم که کمندت به من افتد هرگز اندر همه عالم نشناسم غم و شادی گذر از دست رقیبان نتوان کرد به کویت گر خداوند تعالی به گناهیت بگیرد مردمان عاشق گفتار من ای قبلهی خوبان من چه شایستهی آنم که تو را خوانم و دانم گر چه دانم که به وصلت نرسم بازنگردم نه در این عالم دنیا که در آن عالم عقبی خاک بادا تن سعدی اگرش تو نپسندی
به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم
ز من بریدی و با هیچ کس نپیوستم
کجا روم که بمیرم بر آستان امید
شگفت ماندهام از بامداد روز وداع
بلای عشق تو نگذاشت پارسا در پارس
نماز کردم و از بیخودی ندانستم
نماز مست شریعت روا نمیدارد
چنین که دست خیالت گرفت دامن من
من از کجا و تمنای وصل تو ز کجا
اگر خلاف تو بودست در دلم همه عمر
بکش چنان که توانی که سعدی آن کس نیست
تطاولی که تو کردی به دوستی با من
من آن به دشمن خونخوار خویش نپسندم
اگر چه مهر بریدی و عهد بشکستی
به خاک پای تو سوگند و جان زندهدلان
سعدی |
|
